Wednesday, September 07, 2011

sarilmak.
her zaman en iyisi.
Gozumun icindeki kiriklik yeterince yasayamamaktandir.
Ve o hep varolucak.

Sonra ben buyudum heralde.
Her sey daha dayanilir oldu.
Isyan azalir mi hic arkadas?
Ve ben sevgiyle doldum.

Kac kere ölür ki insan yasarken?
Kac kere ölüme geldigini farkeder?
Kac kere vazgecer insan?
Kac kere döner karanliklardan?
Tutunlerin ucunda mi aradim umudu
sonunda mi?
Bardaklarin basinda mi gelmistin?
Pardon, dibindeydin sen degil mi?
Ruyalarin en derininde mi bulmustum?
Gozlerin en hulyalisinda?
Sarkilarin en fenasinda?
Kahkahalarin en yukseginde?
Koprulerin en uzununda?
Ruzgarlarin en sertinde?
Gecelerin en bitmeyeninde.
Saatlerin en gecmeyeninde.
Vapurlarin en kalkmayaninda.
Sigaralarin en sonmeyeninde.
Yine yoksun.


Buzlu mu gelsin buzsuz mu, hayat?
Daha soguk mu istersin, daha sicak?
Gulmek sicak, soguk mu aglamak?
Kim sana servis etti bugunu?
Kimin elinden aldin?
Peki ne kadar verdin?



Kactim geldim desem.
Ac kapiyi ben geldim...
Acamazsin.
Zaten gidemezdim.
Parmakizim vardi
Bircok.
Ayakizim
Birkac.
Izim kaldi mi hic?
Var mi goren?


Dans ederken
ve hiz yaparken arabada
Yasiyorum.
Ben varim orada.
Bakan, duran, susan.
Hizla akan her seyde
Bir parcam var.
Gozyaslarinda.