Artik eller mi yorgun gozler mi yoksa kalp mi, karisti.
Hepsi karnaval oldu.
Damarlar yuzeye cikti.
Hep ayni kan akti oradan ama hep farkli birini tasidi.
Hep farkli.
Ve ben bu sirada buyudum.
Hayata baktim.
Gecmise. Bugune ne getirdigime.
Bir damla ter,bir damla gozyasi,bir damla yuk,icimde.
Gulen bir yuz ve aglayabilen bir omurga tasidim.
Guzeldim.
Derindim.
Kaybettim.
Son.
posted by Leyla G. at 3:57 PM
1 Comments:
:) en yakısıklı bendim hemde cokk..kimse benim kadar derin olamadı karsimda yada yalaklanmaya calisip olduklarini sandilar..yalancı ortamlar..sahte masa arkadasliklari..21.yy in iki dere bi arasinda kalmis istanbul u..insanlarin uzaktan imrenip tamah edicegi bi hayat..kadin ve erkek parfumlerinin birbirine karistigi mekanlar..menfaatperest kalabaliklar icinde biyani hep yalnizdim..derindim..onlar kaybettiler olsun...ama hala, belkide senin gibi, hep istenilende bendim..benim son um dill..onların sonu olsun...lokomotife insan kendi sevgisini koyucakmis..diger sevgilerini ayri vagonlara..lokomotife baskasini koydunmu..yolunu sasirip..ellerinide begenmezsin gözlerinide..
Post a Comment
<< Home